O filó­so­fo Byung-Chul Han argu­men­ta que esta­mos a vivir unha tran­si­ción da «era das cou­sas á era dos non-cou­sas». Segun­do a súa pers­pec­ti­va, as cou­sas non deter­mi­nan o mundo no que vivi­mos: a infor­ma­ción si. En con­se­cuen­cia, a pro­fe­sión de tra­du­ción vol­veu­se cada vez máis meca­ni­za­da para satis­fa­cer a alta deman­da de «infor­ma­ción», con­ver­ten­do os lec­to­res en con­su­mi­do­res com­pul­si­vos de pala­bras. Así, exis­te un risco sig­ni­fi­ca­ti­vo de con­fun­dir a repre­sen­ta­ción sim­bó­li­ca das pala­bras coa reali­da­de esen­cial, des­coi­dan­do a impor­tan­cia do con­tex­to e do para­tex­to na cons­tru­ción do sig­ni­fi­ca­do. Este fenó­meno pode levar a unha perda de sig­ni­fi­ca­do no acto de tra­du­ción, dimi­nuín­do o seu papel como ponte entre cul­tu­ras e lin­guas. Toman­do como base o axio­ma do inte­lec­tual por­tu­gués Rui Perei­ra nunha socie­da­de de «non-pen­sa­men­to», é cru­cial refle­xio­nar sobre como «tra­du­cir en tem­pos de non-tra­du­ción» opera. Neste sen­ti­do, o obxec­ti­vo deste ensaio é ana­li­zar como a para­tra­du­ción, desde a Esco­la de Vigo, pode enten­der­se como un espa­zo de resis­ten­cia con­tra un pro­ce­so de reifi­ca­ción da exis­ten­cia do outro no acto de tra­du­cir. Na «era da IA», onde a tra­du­ción se con­ver­teu nun acto cada vez máis meca­ni­za­do, a aná­li­se dos para­tex­tos que rodean este pro­ce­so serve como unha forma de regre­sar á con­di­ción fun­da­men­tal da tra­du­ción: a con­di­ción huma­na.