Resumo

O seguin­te capí­tu­lo ana­li­za o uso da tra­du­ción e a inter­pre­ta­ción no Sena­do espa­ñol como ferra­men­tas para a nor­ma­li­za­ción lin­güís­ti­ca das lin­guas ofi­ciais das comu­ni­da­des autó­no­mas his­tó­ri­cas: o gale­go, o cata­lán, o eús­ca­ro e o valen­ciano. Examí­na­se como estes meca­nis­mos lin­güís­ti­cos inté­gran­se no marco ins­ti­tu­cio­nal do Sena­do para fomen­tar o uso e visi­bi­li­da­de das lin­guas coofi­ciais nun con­tex­to polí­ti­co e lexis­la­ti­vo pre­do­mi­nan­te­men­te mono­lin­güe en cas­te­lán. O capí­tu­lo des­ta­ca o papel da tra­du­ción e inter­pre­ta­ción como fac­to­res de inclu­sión e reco­ñe­ce­men­to da diver­si­da­de lin­güís­ti­ca den­tro do Esta­do espa­ñol, pro­mo­ven­do a igual­da­de lin­güís­ti­ca nas ins­ti­tu­cións nacio­nais. Tamén se abor­dan os desa­fíos e limi­ta­cións que enfron­ta este pro­ce­so, tanto en ter­mos de imple­men­ta­ción como de acep­ta­ción polí­ti­ca e social. A aná­li­se ofre­ce unha pers­pec­ti­va crí­ti­ca sobre como a nor­ma­li­za­ción das lin­guas rexio­nais nas ins­ti­tu­cións esta­tais con­tri­búe á súa pre­ser­va­ción e revi­ta­li­za­ción na esfe­ra públi­ca, for­ta­le­cen­do a iden­ti­da­de cul­tu­ral das comu­ni­da­des his­tó­ri­cas.