Nacín no fer­mo­so can­tón bilin­güe de Fri­bur­go, en Suíza occi­den­tal, un país coñe­ci­do pola súa diver­si­da­de cul­tu­ral e lin­güís­ti­ca. A miña infan­cia esti­vo mar­ca­da por un ambien­te mul­ti­lin­güe: en casa e na esco­la, o fran­cés era o idio­ma pre­do­mi­nan­te, pero tamén con­vi­vía co ale­mán, o ita­liano e o por­tu­gués. Esta rique­za lin­güís­ti­ca non só me ofre­ceu unha for­ma­ción inte­gral dende cati­vo, senón que tamén esper­tou en min unha pai­xón polas lin­guas e as cul­tu­ras, así como o res­pec­to polo Outro.

Des­pois de pasar a miña infan­cia e parte da miña ado­les­cen­cia en Suíza, como todo fillo de migran­te tocou tras­la­dar­me a Gali­cia, a terra dos meus pais. En Xinzo de Limia cur­sei estu­dos de secun­da­ria e tiven que adap­tar­me nun tempo récord a unha nova reali­da­de. Este cam­bio foi un ver­da­dei­ro desa­fío por­que era para os limiáns e limiás «o Suízo» e para os suí­zos e suí­zas «le Gali­cien», cau­san­do en min un sen­ti­men­to de non per­ten­za.