Este capí­tu­lo ana­li­za a impor­tan­cia do Dia­rio de Anne Frank como recur­so didác­ti­co e o seu impac­to no ensino da Shoá (Holo­caus­to). A par­tir do estu­do do texto e as súas nume­ro­sas adap­ta­cións cine­ma­to­grá­fi­cas, expló­ran­se as diná­mi­cas de memo­ria, trau­ma e repre­sen­ta­ción no con­tex­to da edu­ca­ción his­tó­ri­ca. Examí­nan­se como a tra­du­ción e para­tra­duc­ción do dia­rio, e das súas adap­ta­cións fíl­mi­cas, ser­ven como ferra­men­tas peda­gó­xi­cas que trans­cen­den o mero ensino do Holo­caus­to para abor­dar cues­tións éti­cas e huma­ni­ta­rias uni­ver­sais. O capí­tu­lo des­ta­ca, ade­mais, o papel que xoga o cine­ma como medio de divul­ga­ción his­tó­ri­ca, ana­li­zan­do pelí­cu­las como Onde está Anne Frank? e a súa capa­ci­da­de para conec­tar o pasa­do con pro­ble­má­ti­cas con­tem­po­rá­neas, como a situa­ción dos refu­xia­dos. A tra­vés deste enfo­que mul­ti­dis­ci­pli­na­rio, o tra­ba­llo subli­ña a nece­si­da­de de uti­li­zar dife­ren­tes recur­sos audio­vi­suais para sen­si­bi­li­zar ás novas xera­cións sobre a impor­tan­cia da memo­ria do Holo­caus­to, evi­tan­do o seu bana­li­za­ción e pro­mo­ven­do unha com­pren­sión crí­ti­ca e empá­ti­ca dos xeno­ci­dios pasa­dos e pre­sen­tes.