Referencia bibliográfica
Lingua de publicación:
español
Resumo
Fiel á súa tendencia ancestral ao logocentrismo, a tradutoloxía tradicional centrou case exclusivamente no texto tanto a pedagoxía da tradución como a teoría da tradución, crendo erradamente que o tradutor só debe ocuparse do material esencialmente lingüístico do texto. Isto supuxo que, durante décadas, se deixase de lado a paratextualidade en tradutoloxía a pesar de que está omnipresente non só na edición dos textos, desde a invención da imprenta, senón en todas as producións editadas en pantalla hoxe en día. Na era dixital da comunicación multimodal a paratextualidade ofrece un rico abano de recursos semióticos que contribúen á construción do sentido que hai que traducir. Por conseguinte, é evidente que a paratextualidade resulta ser esencial na comunicación multimodal. Dado que a multimodalidade é o estado normal de comunicación humana, seguir considerando que a tradución só pode ocuparse do texto verbal escrito, supón unha aproximación monomodal aos actuais encargos de tradución abocada ao maior dos fracasos no mercado profesional da era dixital. A presente publicación é unha reflexión sobre como o termo tradutolóxico de paratradución, creado na Escola de Vigo, resulta ser a noción clave totalmente indispensable para traducir a multimodalidade en todas as súas manifestacións, tanto en papel como en pantalla. Porque paratraducir é traducir máis alá do verbal, seguindo o cambio de paradigma propugnado polo Grupo de investigación Tradución & Paratradución (T&P) da Universidade de Vigo, o tradutor, primeiro axente paratradutor por antonomasia, pode exporse, moi seriamente, que as novas producións paratextuais presentes nos actuais encargos de tradución multimodal en papel e en pantalla esixen unha nova forma de traducir: a paratradución. Esta publicación insiste tamén en como a suma importancia paratextual da especificidade da imaxe e todo o que implica na comunicación visual contemporánea, é dicir, a preponderancia do non verbal fronte ao verbal, impón inexorablemente a necesidade dunha sólida formación universitaria na «lectura», interpretación e paratradución da imaxe en tradución multimodal. Cara ao final da publicación ofrécese unha sucinta presentación dos tres niveis de aplicación metodolóxica da noción de paratradución para traducir a multimodalidade no século XXI.