A repre­sen­ta­ción e a para­tra­du­ción dos trau­ma­tis­mos sociais colec­ti­vos a tra­vés da arte pro­vo­can un cho­que direc­to entre as pers­pec­ti­vas das víti­mas, dos ver­du­gos e dos obser­va­do­res pasi­vos. A expo­si­ción Mirro­ring Evil: Nazi Imagery/Recent Art, pre­sen­ta­da no Museo Xudeu de Nova York no ano 2022, e que cons­ti­túe o ele­men­to cen­tral da aná­li­se deste arti­go, enfrón­ta­nos ás dife­ren­tes caras do mal, leván­do­nos ao seu lado máis extre­mo: a posi­bi­li­da­de de bana­li­zar o pasa­do recen­te. O cues­tio­na­men­to sobre os lími­tes para repre­sen­tar e para­tra­du­cir a con­di­ción huma­na con­vér­te­se no obxec­to máis impor­tan­te dunha expo­si­ción que bus­cou facer saír aos espec­ta­do­res das súas zonas de con­fort e decons­truír a con­cep­ción de que exis­te un for­ma­to moral e ético único na forma de abor­dar os temas sen­si­bles. A tra­vés dun exten­so aná­li­se de biblio­gra­fía espe­cia­li­za­da, xor­nais da época, do catá­lo­go da expo­si­ción e das obras de arte, per­co­rre­mos o cami­ño teó­ri­co que nos leva­ría a refle­xio­nar sobre o sig­ni­fi­ca­do do acto de repre­sen­ta­ción e de para­tra­du­ción apli­ca­do a un tema con­tro­ver­ti­do onde o nazis­mo é visto «como un pasa­do que non pasa».