Este arti­go cén­tra­se nun estu­do sobre as «novas derei­tas» no Tempo Pre­sen­te, uti­li­zan­do como base meto­do­ló­xi­ca a noción de para­tra­du­ción. O empre­go masi­vo de con­cep­tos, valo­res e sím­bo­los do pasa­do recen­te por parte dun fenó­meno polí­ti­co con­si­de­ra­do por moi­tos ana­lis­tas como «novo» ter­mi­na por cons­truír outros sen­ti­dos e usos a ele­men­tos xa fami­lia­res na socie­da­de. Estes move­men­tos obri­gan aos inves­ti­ga­do­res a bus­car teo­rías e méto­dos na para­tra­du­ción para des­en­tra­ñar os para­tex­tos e as mar­xes dos dis­cur­sos das derei­tas, fre­cuen­te­men­te eti­que­ta­dos como nacio­nal­po­pu­lis­tas e cun voca­bu­la­rio ampla­men­te fas­ci­zan­te, explo­ran­do o que hai de novo ou seme­llan­te a un pasa­do xa vivi­do e expe­ri­men­ta­do. Por tanto, o uso da para­tra­du­ción per­mi­te mapear as ausen­cias nos dis­cur­sos e ima­xes pro­du­ci­dos por eses gru­pos polí­ti­cos e líde­res caris­má­ti­cos auto­ri­ta­rios. Máis alá da defi­ni­ción mesma das «novas derei­tas», este arti­go amo­sa­rá como a para­tra­du­ción emer­xe como unha ferra­men­ta fun­da­men­tal para a inter­pre­ta­ción do noso tempo.