Resumo

O seguin­te arti­go explo­ra o papel cru­cial dos intér­pre­tes duran­te o pro­ce­so de con­quis­ta e colo­ni­za­ción de Amé­ri­ca. O con­cep­to de habi­tus, des­en­vol­vi­do por Pie­rre Bour­dieu, ser­vi­rá de base para ana­li­zar as prác­ti­cas de inter­pre­ta­ción e media­ción lin­güís­ti­ca neste con­tex­to. O habi­tus é un con­xun­to de dis­po­si­cións adqui­ri­das que mol­dean as accións dos indi­vi­duos den­tro dun con­tex­to social.

Duran­te a con­quis­ta, a comu­ni­ca­ción ini­cial entre euro­peos e pobos ori­xi­na­rios baseou­se na comu­ni­ca­ción non ver­bal, dado o des­co­ñe­ce­men­to das lin­guas locais por parte dos colo­ni­za­do­res. A tra­vés de xes­tos e ace­nos, os pri­mei­ros con­tac­tos per­mi­ti­ron un míni­mo enten­de­men­to. Co tempo, os euro­peos cap­tu­ra­ban a indí­xe­nas, ensi­ná­ban­lles a súa lin­gua e uti­li­zá­ba­nos como intér­pre­tes. Esta prác­ti­ca con­so­li­dou un sis­te­ma de media­ción que non só ser­vía para a comu­ni­ca­ción, senón tamén para refor­zar a domi­na­ción cul­tu­ral e reli­xio­sa.

O arti­go con­clúe que a inter­pre­ta­ción en Amé­ri­ca naceu dunha situa­ción de vio­len­cia, na que os intér­pre­tes foron pezas crave na inte­gra­ción for­za­da dos pobos ori­xi­na­rios ás estru­tu­ras colo­niais, lexi­ti­man­do o poder dos con­quis­ta­do­res.